1. Ana Sayfa
  2. Şehir Rehberi
  3. Mersin | 33 | Şehir Rehberi

Mersin | 33 | Şehir Rehberi

Mersin şehir rehberi , Türkiye’nin nüfusa göre 11. sırada olan, Akdeniz bölgesi Adana bölümünde (Eski İçel ili)  il merkezli şehir; Şehrin toplam nüfusu 2019 yılı tüik verilerine göre 1.814.468‘dir. Mersin ilinin Plaka kodu 33, şehirler arası telefon kodu ise 0324 dür. Mersin ilinin posta kodu 33000, rakımı 100 metredir.Ayrıca Mersin ilinin kurtuluş günü yıl dönümü olan 3 Ocak ta kutlanır(3 Ocak 1922).Güneyde Akdeniz’e komşu olan il, doğuda Adana, kuzeydoğuda Niğde, kuzeyde Konya ve batıda Antalya illeriyle sınırlanır. İçel idari birim olarak önce Adana vilayetine bağlı ve merkezi Silifke olan bir sancakken, 1924’te vilayet oldu, 1933’te Mersin vilayetiyle birleştirilerek vilayet merkezi de Mersin şehrine taşındı. İçel yani Mersin adı Konya Selçukluları devrinde Toros dağları içinde girilmesi ve geçilmesi güç olan yöreye verilmiş olmalıdır: burası ana çizgileriyle ilk çağın “Taşlık Kilikya“sına uymaktaydı .Yazımızda Mersin şehir rehberini,ilçe ve mahallelerini, coğrafi özelliklerini, iklim özellikleri ve yeryüzü şekillerini, detaylı şehir tarihini, jeolojik yapısını, kısaca gezilecek yerlerini ve şehir ile ilgili resimleri, Mersin hakkında ki bilgileri sitemizde bulabilirsiniz.

Mersin Hakkında Bilgi – Şehir Rehberi

Mersin Şehri İlçeleri ve Mahalleleri

Mersin ilinde toplam 13 ilçe ve 805 mahalle bulunmaktadır. İlçeleri : 

1-Akdeniz

2-Anamur

3-Aydıncık

4-Bozyazı

5-Çamlıyayla

6-Erdemli

7-Gülnar

8-Mezitli

9-Mut

10-Silifke 11-Tarsus 12-Toroslar 13-Yenişehir

Mersin İlçeleri
Mersin İlçeleri

Mersin Şehir Rehberi – Coğrafi Özellikler(İklim,Bitki Örtüsü,Dağları,Ulaşım,Akarsu,Geçim Kaynağı)

Mersin İli Fiziki Coğrafya, Dağları

Mersin  ili topraklarının büyük kısmı Orta Toros dağları (özellikle Bolkar dağı kütlesi) ve bunları Batı Toroslardan ayıran Taşeli yaylası ile kaplıdır. Ova olarak yalnız: doğuda Adana ovasının batı kesimiyle Göksu ırmağı ağzındaki delta ovası ve adı geçen ırmak boyunda bazı küçük düzlükler bulunur. Adana ovası denizle dağlar arasında batıya doğru gitgide darlaşır ve sonra yerini doğrudan doğruya denize inen dik yamaçlara bırakır. Bolkar dağları Birinci zamanın şist ve kireç taşlarından oluşmuştur ve ilk topraklarının kuzeydoğusunda 3.000 m’yi aşan doruklarla yükselir: Kırkpınar dağı 3.200 m; Aydos dağı 3.480 m; ve Medetsiz tepesi 3.585 m. Bu dağların doğu kenarını ünlü Gülek (Külek) boğazı boylar ve bunun doğusunda ise yeşil kayaçlar ve tebeşir devri kireç taşlarından oluşmuş Aladağlar başlar. İlin Göksu vadisi ekseni boyunda uzanan batı kesiminde Taşeli yaylası yer alır. Burası Torosların daha doğu ve daha batıdaki dağlık görünüşünden farklıdır ve tabanı dağlık temeli örten üçüncü zamanın ikinci yarısına (miyosen) ait kıvrımsız kireçli kayaçlardan oluşmuştur. Bu kayaçların yağmur ve kar suyunu geçirerek erimesi yüzünden, yaylanın üzeri irili ufaklı oyuklarla delik deşik bir taş çölü görünüşündedir. Taşeli yaylası güneyde hemen Silifke batısından itibaren batıya doğru uzanan, vadilerle yarılmış, Birinci ve ikinci zaman kıvrımlı kayaçlarından oluşmuş bir dağ sırasıyla denizden ayrılmış bulunmaktadır.

Mersin İli İklim Sıcaklık

Mersin ilinde iklim , Akdeniz iklimi hüküm sürmekle birlikte, dağlık kesimlerde bu iklim önemli değişikliklere uğrar. Yalı boyunda ve Adana ovası kesiminde kışlar ılık ve yağışlı, yazlar çok sıcak ve kuraktır; buna karşı dağlık kesimlerde ve yaylalarda kışlar sert, yazlar serin ve yağışlar daha fazladır. Mersin ve Silifke meteoroloji istasyonlarının uzun süreli gözlemlerine göre, en soğuk ve en sıcak ayların ortalaması Mersin’de 9°6C, Silifke’de 10°2C, en düşük sıcaklık -6°5C etrafında, en yüksek sıcaklık ise 40°0C (Mersin) ile 43°0C (Silifke)arasındadır. Sıcaklığın 0°C altına düştüğü günlerin ortalama sayısı da 1,1 (Silifke) ile 4,8 (Mersin) arasındadır. Akdeniz kıyılarının güneydoğuya dönük bu kesiminde yıllık yağış tutarı fazla değildir: Mersin 601 mm; Silifke 629 mm; Tarsus 649 mm. Bu tutar, Göksu vadisinin dağlar arasında gömülü kesimlerine de daha da düşmektedir: Mut 394 mm. Silifke’de yağışların beşte üçten fazlası (yüzde 62) kışa, yüzde 21’i sonbahara, yüzde 61’i ilkbahara düşmekte, yazın payı yüzde 1’e kadar gerilemektedir. Kıyı kesiminde kar hemen hiç yağmaz, yağdığı zamanlarda tutmaz, fakat dağlık kesimleri uzun süre örtebilir.

Mersin Marina
Mersin Marina

Mersin İli Bitki Örtüsü,Akarsuları

Mersin ilinin tabii bitki örtüsü, kurakçıl karakterli ormandan meydana gelir ve deniz kıyısından başlayarak 600-800 m’ye kadar kışın yapraklarını dökmeyen çalılıklardan (maki) oluşur, daha yükseklerde ise kızılçam, sedir, köknar ve karaçam türleriyle 2.000 m üstüne kadar çıkar. Daha yükseklerde ise dağ çayırlarına ve yüksek dağ bitkilerine yerini bırakır. Ova kesimlerinde ağaçsı bitkiler yerlerini çoktan kültür bitkilerine bırakmıştır. İl topraklarından geçen başlıca akarsular: iki kolu Mut yakınlarında birleşerek Silifke aşağısında bir delta içinde denize dökülen Göksu, dağlardan denize doğru inen Lamas ve Alata çayları, Mersin’de denize dökülen Efrenk suları ile Tarsus’un yanından geçen ve bu şehir yakınlarında güzel bir çağlayanı olan Tarsus (Berdan) çayıdır. İçel’de Göksu deltasındaki yalı gölleri dışında göl yoktur.

Mersin Şehir Tarihi

Mersin Adı Nereden Gelir

Mersin adının Akdeniz bölgesinde yetişen mersin ağaçlarından (myrtus) geldiği ileri sürüldü. Ancak, XVII. yy.ın ikinci yarısında buradan seçen Evliya Çelebi‘nin, bu bölgede Mersinoğlu adlı bir köy bulunduğunu bildirmesi, Mersin’in sonradan köy halini almış bir Türkmen kışlağı olduğunu gösterir.

Mersin, Anadolu’nun en eski yerleşme birinin çok yakınındadır; burada tarihi devirlerde, özellikle Geç Yunan devrinde Zephyrium adı verilen bir şehirden söz edilir. Bugünkü Milli Eğitim Müdürlüğü ve Kız enstitüsün olduğu yerde, Halk evi temel inşaatında eski şehrin yapı kalıntılarına rastlandı. Langlois da bu şehirden söz eder. Mersin’in yakınındaki çeşitli yerleşmelerin en eskisi, Soğuksu vadisindeki Yümüktepe höyüğüdür. 1937-1940 Yılları arasında yapılan kazı ve araştırmalardan anlaşıldığına göre bu bölgede Neolitik devirden itibaren yerleşme vardı. M. ö. 1450-1200 Yılları arasında burası bir hitit müstahkem mevkii oldu. Daha sonraki devirlerde Yunanlılar ve özellikle Romalılar zamanında kıyılarda da çeşitli şehirler kuruldu. Mersin’in 9 km güneybatısındaki antik Pompeiopolis şehri (Viranşehir), Mersin sınırları içindeydi. Mersin’de Hititlerden sonra Fenikeliler yerleşti. M. ö. VIII. yy.da Ninovalılar Fırat ırmağını geçerek Suriye’nin kuzey kıyılarını ve bu arada Mersin’i ele geçirdiler. Onları Kaldeliler izledi. Daha sonra da sırayla Persler,Yunanlılar ve Makedonyalılar buralara yerleştiler. Mersin bir süre korsanların yatağı oldu, daha sonra Romalıların eline geçti.

Mersin Şehir Tarihi – Selçuklu ve Osmanlı Devri

VII.’ yy.da Halife Ömer zamanında Mersin ve yöresine müslümanlar geldiler. Emevi halifesi Abdülmelik zamanında Adana alınınca, Mersin de Arapların eline geçti.Abbasi‘ler döneminde bölgeye Türk kabileleri yerleştirilmeye başlandı. X. yy.da kısa bir süre için Bizanslıların eline geçen Mersin, XI. yy.da Selçuklular tarafından geri alındı. Bir süre sonra başlayan haçlı seferleri sırasında bölgede haçlılar ile Türkler arasında kanlı savaşlar oldu. Anadolu Selçuklu Sultanı V.Mesud , haçlı ordularına Toroslar’da büyük kayıplar verdirince bir kısım haçlı kuvvetleri bölgeden geçerek Antalya’ya gitti. Haçlıların eline geçen Mersin ve çevresi bir süre de Ermenilerin hakimiyeti altında kaldı. XIV. yy. ortalarında Mısır Kölemenlerine bağlı bazı beyler Adana, Mersin ve çevresine hakim oldular. Bunlar arasında Ramazanoğulları beyliği XV. yy.da Türklerle Memlükler arasında çatışmaya sebep oldu. Bunun sonucunda Yavuz Sultan Selim, Mısır Memlükleriyle savaşarak Mersin’i aldı. Bununla birlikte buranın yöneticileri bir süre için Ramazanoğulları arasından seçildi. Ramazanoğulları, yönetimi bırakınca Halep’e bağlanan Adana ve Mersin, bir süre sonra Adana merkez olmak üzere birleşti. Bu sırada Mersin, küçük bir köydü. XIX. yy.ın ilk yarısında Adana, Kavalalı Mehmed Ali Paşanın isyanı sırasında oğlu İbrahim Paşa tarafından Osmanlıların elinden alındığı zaman, Mersin de Mısır yönetimine geçti. Kütahya antlaşmasıyla tekrar Osmanlı Devletine verildi (1839).

XIX. yy.ın ilk yarısında halli bir köy o­lan Mersin, aynı yüzyıl içinde Adana o­vasının tarım ürünleri çoğalınca, akarsuların getirdiği alüvyonlardan az çok korunmuş olduğu için ovanın başlıca iskelesi oldu. Ch. Texier, “Küçük Asya” adlı eserinde Mersin’in Eskiçağdaki Zephyrium şehrinin yerinde kurulduğunu ve bu köyün 1836’da Tarsus’un iskelesi durumuna geldiğini yazar. Adana – Mersin demiryolunun 1886’da işlemeye başlamasıyla Mersin iskelesinin önemi arttı. Zamanla gelişen pamuk üretimi yüzünden Mersin, Avrupalı tüccarların ve konsolosların yerleştiği bir şehir oldu.

Mersin Şehir Tarihi – Yıllara göre Nüfusu

Birinci Dünya savaşından sonra Mersin’i Fransızlar işgal ettiler (17 aralık 1918). Üç yıl burada kalan işgal kuvvetleri, Adana ile birlikte Mersin’i de boşalttı (1921). Adana vilayetinin Tarsus ilçesi sınırları içinde bir köy durumunda olan Mersin, 1852’de aynı ilçe sınırları içinde kurulan bir bucak oldu. 1864’te Tarsus’tan ayrılarak üç bucaklı bir ilçe durumuna getirildi. 1888’de ise sancak merkezi oldu. Cumhuriyet döneminde Mersin sancağı önce il, sonra da eskiden merkezi Silifke olan İçel ilinin merkezi oldu. 1800 Yıllarında 5.000 kadar olan nüfus, 1890’da 9.000’e, 1910’da 20.000’e ulaştı. Cumhuriyet devrinde yapılan ille sayımda (1927) Mersin’in nüfusu 21.765 idi: 1940’ta 30.000’i, 1950’de 36.000’i buldu. 1954’te limanın yapılmasından sonra artış hızlanarak 1955’te 50.104, 1960’ta 68.485, 1965’te 88.692 oldu.

Mersin Tarihi Eserler – Tarihi Yerler

Mersin’ deki en eski sanat eserleri Yümüktepe höyüğünde yapılan kazılardan ele geçen Alt – Neolitik devre ait buluntulardır. Bu kazılarda çok sayıda tek renkli ve çok renkli seramikle obsidiyenden yapılmış çeşitli aletler bulundu. Şehrin 10 km güneybatısında bulunan antik Pompeiopolis şehri (bugün Viranşehir ) Roma devrine aittir ve Yunan devrine ait olan Soli şehrinin üzerine kurulmuştur. Hristiyanlık devrinde de önemli bir merkez oldu. Şehir, M. S. 525 yılında meydana gelen büyük zelzelede tamamen yıkılmış. bugüne kadar yalnız harabeleri gelebilmiştir. Mersin’de çoğu harap halde olan bazı kale kalıntılarına da rastlanır. Bunlar, Yaka, Menekşe, Ziyarettepe ve Gözne kaleleridir.

Şehrin içinde Türk eseri olarak yalnız iki cami vardır: Eskicami, çarşı içindedir ; 1899 tarihli tamir kitabesinden anlaşıldığına göre 1870 yılında yapıldı. 1943 Yılında bir kere daha tamir edildi. Avlusunda bir de çeşme vardır; Yenicami, Gümrük rıhtımındadır; Abdülkadir Saydani tarafından yaptırılmış (1898) oldukça yeni bir eserdir.

Mersin Gezilecek Yerler

1-Aynalıgöl Mağarası

2-Mersin Marina

3-Uzuncaburç Olba Antik Kenti 

4-Yerköprü Şelalesi

5-Sunturas Şelalesi

Ayrıca şehir ile ilgili daha detaylı bilgi almak istiyorsanız Mersin Belediyesi sitesini ziyaret edebilirsiniz. 

Aynalıgöl Mağarası
Aynalıgöl Mağarası

Son güncelleme :

    Yorum Yap